غزل #1

ژوند

ژوند د خواهشاتو له اختیار باسي مینه چې د اور په څوکو لار باسي شاید چې د ټول ژوند یې خلاصه وي څه چې فدايي له انتظار باسي کلي ته هم وَرَسېدې اوس وایم ځالې د شیطان به څوک له ښار باسي ذکر چې د زړه په مراندو ګډ شولو خامخا به تبې له بیمار باسي دا افغانستان دی نړۍ پوهه شه سترګې به د وخت له هر ښامار باسي عَشَق پکې وپاله ''ایمنه'' خير دا مصروف جهان سړی له کار باسي الzوا-هري کابل ، 1404/12/20