۵۱ مه ګڼه بیتي مشاعره

شهیده ستا رخسار ته مي کتل اُحُد را ياد سو
خوړلی دې پر مخ باندې ګوزار لکه د يار

زه هسې تقدس ته حق حیران ومه لالیه!
زه څو ځلې شهید شومه خمار لکه دیار

په ورو ورته مسکی شمه او ډاډ واخلم ترې زړه ته
د چا په وي په سترګو قرار لکه د یار

دفاع کې د پاک دين او د وطن شولې شهيده
خو هېر به نه کړؤ ستا د ژوند آثار لکه د يار

چې را مې غله تر غوږه خواشينيو کډه وکړه
نعره د مؤَذِن په شنۀ سهار لکه د يار

جوړه شوو راستانه له خړ سنګره تر دفتر
ماهم ویښتو کې راوړلو غبار لکه د یار

زموږ د چم له څو دنګو زلمو یې الهام واخیست
اوس ځکه دنګ په ونه دی چینار له د یار

وه دومره پرې غالبه د محبوب سپېڅلې میـنه
قربان شول ترې خُبیب غوندې په دار لکه د یار

نادره ده چې داسې بې معنا مې څنګ ته راغی!
خبر یې راته رانه وړ رویبار لکه دیار

لږ راشه راته کېنه د ښکلاوو مازدیګره
ته هم وکړه د مینی مې اظهار لکه دیار

ما هم د تن په وینو باندي مینه کـــړه خړو به
په وینو به مي سوړ کړ سور انګار لکه د یار

په څوکو د انګار چې وي منزل ته رسېدلی
زما خوښ دی په هغه لاره رفتار لکه دیار

اې ته هم بیخي ښکلی یې په مثل د یو چا!
ځلیږي دې سپین مخ او سپین رخسار لکه دیار

وطن ته مو د امن سوکالۍ پیغام راوړی
دي پاتی مو هډونه په دې لار لکه دیار

زما د صبــــر کاڼي بــــــه هم وويشي په مينه
که وکړي څوک پـــــــه ما باندې ګزار لکه د يار

د مینې په اور سوی یم خمار لکه د یار
دا زړه مې چاودیدلئ دی انار لکه د یار

په جـام دشــهادت باندې مــې ونازوه خـدایه
تک سور دې شم په وینو کې سنیګار لکه دیار

د مینې په جنون کې یې را ړنګ شه او تکرار کړه
د سرو شګو پر سر اَحَدٌ په جار لکه دیار

ها وګورئ نازک سپین قامتونه له دین ځار شول
څو ژڼي منصوري په سر د دار لکه د یار

په شاتو کې یې راکړل ترخه زهر په دوکه کې
جامه یې د دوستۍ وه دې اغیار لکه دیار

اخلاص او صداقت کوه تر عرشه به رسېږې.
رفتار او عمل دواړه کړه په لار لکه دیار

له هرڅه نه به تېر شمه په حسن د اشنا
کړم سربه نظرانه په دغه لار لکه دیار

ما هم د ربﷻ لپاره دار ته هسکه غاړه ور وړه
له هېچا نه مې نه کولو ډار لکه دیار

زه نه لرمه ډار ګوره تل هسکه غاړه ګرځم
او نه کوم له مینې یـې انــــــکار لکه د یار

سبب مې چې د درځ زړګي معلوم وي راته هو
را سیخ د شي د غـشو بڼـو وار لـکه د یار

Shjssj